اَتَاْمُرُ ونَ النّاسَ بِالبِرِّ وَتَنْسَوْنَ اَنْفُسَكُمْ … 

 44  ( بقره )

« آيا مردم را به نيكي دعوت مي كنيد اما خودتان را فراموش مي نمائيد ؟… »

      يكي از اموري كه همواره موجبات تضرّر چند جانبه سربازان را فراهم مي ساخت آلوده شدن به دخانيات و سيگار بود ، چراكه ماسواي مضرّات ريوي و مالي ، در ازاي هر نخ سيگار، به هفت روز اضافه خدمت و گاه بازداشت در بازداشتگاه محكوم مي شدندولي فراموش نمي كنم روزي را كه سرگروهبان يگان درحال كشيدن سيگار به بچه ها تذكر مي داد و آنها را از كشيدن سيگار برحذر    مي نمود (رطب خورده كي منع خرما كند)

آيه هاي هدايت                                                 19

20                                                   آيه هاي هدايت

     براي من قابل هضم نبود كه منع سيگار چگونه قانوني بود كه براي پرسنل كادر، آزاد و براي پرسنل وظيفه، قدغن گرديده بود اين مسئله براي من به هيچ وجه من الوجوه قابل حل نبود، چراكه امر به معروف و نهي از منكر در صورتي كار سازاست كه مبلّغ و آمر خود مرد عمل باشد ؛ يكبار خود حساب كردم كه از بين 50 پرسنل كادر حاضر درگردان تعداد 30 نفر سيگاري وجودداشت معتقد بودم اينگونه مبارزه نه تنها كارگر نيست بلكه نتيجه عكس مي دهد ؛ با همه بگير و ببندها و مراقبت هايي كه از سوي دژبان و فرماندهي اعمال مي شد بازخود مي ديدم كه بسته بسته سيگار را از طريق سيم خاردار وارد پادگان مي كردند و يا با ايجاد دوستي با برخي از پرسنل كادر ، آنها را مجبور مي ساختند تا برايشان سيگار تهيه كنند . چه بسيار افراد سالمي را كه خود ناظر اعتياد آنها به سيگار در داخل پادگان بودم امري كه خود يكبار از نزديك با يكي از فرماندهان ارشد لشگر درميان گذارده و به وي توصيه نمودم كه در صورتي كه به جاي مبارزه تنبيهي به مبارزه فرهنگي متوسل شده و به وسيله مبارزه فرهنگي به جنگ سيگار رويم اثرات و منافع آن صدها باربهتر و بزرگتر از اعمال تنبيهات ديگر خواهد بود و بالاخره اينكه اين حديث گهربار امام صادق (ع) بايستي آويزة گوشمان گردد كه مي فرمايند:« اندوهگين ترين فرد در قيامت كسي است كه شعار عدالت سردهد و خلاف آن عمل كند ، از خوبيها بگويد وبد عمل كند ».