وَ لا تَمْشِ فِي الْاَرْضِ مَرَحاً اِنَّكَ لَنْ تَخْزِقَ الْاَرْضَ وَلَنْ تَبْلُغَ الْجِبالَ طُولاً

 37 (اسراء)

«روي زمين با تكبر راه مرو ، تو نمي تواني زمين را بشكافي و طول قامتت هرگز به كوهها نمي رسد »

     زماني كه فرمانده گردان ميخواست وارد گردان شود به نوعي همه را متوجه حضورش مي ساخت و با داد و فرياد بر سر يكي از پرسنل ، بقيه را خبردار        مي ساخت و در راه رفتن چنان با غرور و متكبرانه قدم بر مي داشت كه گوئي ميخواهد زمين لرزانده و بشكافد . در صبحگاههاي مختلف اعلام ميكرد كه « چون به من دستور داده شده و از من خواسته شده بايد اجرا شود » و در انجام كارهاي غير ممكن نيز خود را مأمور و معذوري بيش نمي دانست لذا وقتي آيات بالا را قرائت كردم به مذاق وي خوش نيامد و حس كردم از شنيدن آيات ناراحت گرديده است .

يك مدير و فرمانده خوب بايستي زمينه هاي كبر و غرور را از خود رانده و خاشعانه و متواضعانه قدم بر دارد و چنان عمل كند كه بودن و نبودن وي در يك تشكيلات ، تأثيري در تسامح و اهمال كاري كاركنانش نداشته باشد و در موقعي كه در حضورش باعشق و علاقه به كاري مشغولند در نبود وي نيز با همان عشق و علاقه به كار خود ادامه دهند و اين سخن و دستور امير مؤمنان به مالك را آويزه گوش خود سازد آنجا كه فرمود : «اي مالك به مردم نگو، به من فرمان دادند و من نيز فرمان   مي دهم ، پس بايد اطاعت شود كه اينگونه خود بزرگ بيني دل را فاسد و دين را پژمرده و موجب زوال نعمت هاست . اگر با مقام و قدرتي كه داري ، دچار تكبر يا خود بزرگ بيني شدي به بزرگي حكومت پروردگار كه برتر از تواست بنگر، كه تورا از آن سركشي نجات مي دهد و تندروي را فرو مي نشاند و عقل و انديشه را به جايگاه اصلي باز مي گرداند » .