در قاموس مجازات های الهی

خشک و تر باهم نمی سوزند

مَنِ اهْتَدي فَاِنَّما يَهْتَدي لِنَفْسِه وَ مَنْ ضَلَّ فَاِنَّما يَضِلُّ عَلَيها وَ لاتَزِرُ وازِرَهٌ وِزْرَ اُخْري وَما كُنّا مُعَذِّبينَ‌حتّي نَبْعَثَ رسوُلاً

 15 ( اسراء )

« هركس هدايت شود براي خود هدايت يافته و آن كس كه گمراه گردد به زيان خود گمراه شده است ( و ضررش متوجه خود اواست ) و هيچكس بارگناه ديگري را به دوش نمي كشد و كسي را به جرم ديگري مجازات نمي كنند و ما هرگز مجازات نخواهيم كرد مگر آنكه پيامبري مبعوث كنيم . »

     يكي از جملاتي كه همواره در طول خدمت نظام وظيفه و از همان ابتداي دوران آموزش بر زبان فرماندهان جاري مي شد اين بود كه آنها مي گفتند :« تشويق براي يك نفر، تنبيه براي همه » و متأسفانه در عمل نيز اين شعار را پياده مي كردند و به جرم سهل انگاري و كم كاري تعدادي ، بقيه را نيز مشمول تنبيهات خويش         مي ساختند . بايد اقرار كرد كه به عكس آنچه دركوچه و بازار در بين عوام معروف است كه مي گويند :«آتش كه گرفت خشك و تر مي سوزد » در منطق عقل و در قاموس مجازات هاي الهي و تعليمات ديني ، هيچ بي گناهي به جرم گناه ديگري مجازات نخواهد شد و تنبيه تنها براي فردي است كه خطائي مرتكب گرديده است و كسي محق نيست تا ديگران را به سبب خطاي ديگري مورد كمترين ضرب و شتم و تنبيه قرار دهد و هيچ آئين نامه و قانون انضباطي نيز نمي تواند آن را ملغي سازد و لازم به ذكر است كه اين تفكر نيز برگرفته از همان حال و هواي ارتش رژيم سابق را دارد كه بايستي برچيده شود .

     اسلام به ما مي آموزد كه حق حقدار را بايد به صاحبش سپرد آنجا كه اميرمؤمنان علي (ع) به مالك مي گويد : « هرگز نيكوكار و بدكار در نظرت يكسان نباشند ، زيرا نيكوكاران در نيكوكاري بي رغبت و بدكاران در بدكاري تشويق     مي گردند ، پس هر كدام از آنان را براساس كردارشان پاداش ده ».

      به تعبير قرآن راه از بيراه نموده شده و هركس مسئول اعمال خويش بوده و ضرر اهمال كاريها و كوتاهي هاي فردي هركس ، فقط متوجه همان فرد خواهد بود و اين يكي از سنن لايتغيّر الهي است .